Halina Wrzeszczyńska
Biografia
Halina Wrzeszczyńska urodziła się w 1929 roku w Krotoszynie. W 1946 rozpoczęła studia we Wrocławiu w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych, założonej przez Eugeniusza Gepperta, która później przekształciła się w PWSSP. Była wśród pierwszych absolwentek uczelni; w 1952 roku obroniła pracę magisterską na Wydziale Architektury Wnętrz i uzyskała dyplom nr 7.
Artystka malowała olejem na płótnie, akrylem, gwaszem i akwarelą, tworzyła także kolaże z użyciem tempery na papierze. Rysowała ołówkiem i tuszem, wykonywała monotypie, projektowała meble, wnętrza i odzież, a także interesowała się teorią sztuki.
Z okresu 1945–1946 pochodzi cykl akwarelowych erotyków do niewydanego opowiadania Czas przemocy i miłości; rękopis zaginął, ale ilustracje zachowały się.
W latach 50. znane były jej figuratywne przedstawienia wykonane tuszem na papierze. Od lat 60. zajmowała się przede wszystkim malarstwem sztalugowym - pejzaże, portrety oraz abstrakcyjne kompozycje. W tym okresie projektowała także dekoracje ścienne; wraz ze Stanisławem Szybą wykonała murale do Czytelni Prasy Radzieckiej w Dzierżoniowie oraz na elewację Zamku w Niemczy. Od 1961 roku była członkinią sekcji malarstwa Okręgu Wrocławskiego ZPAP, a od 1974 r. związana była z Zarządem związku.
Fascynowała ją nauka i przyroda, zwłaszcza fizyka, a w twórczości z lat 60. i 70. dominują barwne kompozycje geometryczne przypominające op-art. Wypowiedziała program artystyczny: pragnęłabym, aby malarstwo służyło do myślenia o zjawiskach przyrody. Koncepcję substrukturalizmu prowadziła w swoich dziennikach Metryczkach od 1965 roku; kształtował ją okres rewolucji naukowo-technicznej i idea ukrytej harmonii rządzącej wszelkimi zjawiskami.
Wystawa indywidualna w 1973 roku prezentowała nie tylko obrazy, lecz także teoretyczne opracowanie własnej twórczości, pt. Malarstwo Form Fundamentalnych i Pasażu Barwnego.
Jej prace prezentowano na licznych wystawach, m.in. w Zachęcie w 1971 roku, na ogólnopolskich Targach Plastyki w latach 1972–1973, na Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Gdyni w 1974 roku, a także we Wrocławiu, w Poznaniu, a także w Budapeszcie i RFN. Łącznie miała 17 indywidualnych wystaw w zakresie rysunku i malarstwa.
W latach 1971 i 1978 otrzymała stypendia twórcze. Zmarła w 2018 roku, mając 89 lat; część jej prac trafiła do wrocławskiej galerii ART GALLERY, a twórczość została po latach szerzej doceniona na wystawach pośmiertnych.
Jej prace znajdują się w wielu zbiorach prywatnych w Polsce i za granicą, m.in. w USA, Francji, Niemczech, Austrii, Szwecji, Holandii i Hiszpanii.