Jan Domagalski

Żołnierz i działacz społeczny
22.06.1871 22.05.1958 Krotoszyn

Biografia

Jan Domagalski urodził się w Krotoszynie. W 1890 roku został przymusowo wcielony do Marynarki Wojennej Armii Pruskiej, służbę zakończył w 1892 roku w stopniu bosman. Posiadał doświadczenie w służbie na okrętach wojennych oraz był specjalistą nadzorującym pracę techników w maszynowniach okrętowych.

W czasie I wojny światowej Domagalski służył w Marynarce Wojennej Cesarstwa Niemieckiego; w 1916 roku został bosmanem. W latach 1914–1918 walczył na Morzu Północnym oraz w basenie Morza Śródziemnego.

W Powstaniu Wielkopolskim (1918–1919) został wyznaczony podnaczelnikiem w sztabie komendanta Straży Ludowej dr. Władysława Bolewskiego. Sztab mieścił się w Hotelu Bazar w Krotoszynie. Brał udział w wyzwoleniu Krotoszyna i Zduna oraz w organizowaniu sztabu i zapór inżynieryjnych w rejonie Borownicy, Chachalnii, Rudy oraz Perzyc.

Po zakończonych działaniach wojennych kontynuował pracę w zawodzie budowlanym, nadzorował tzw. małą architekturę krotoszyńską i wybudował kilka kamienic na ulicach Koźmińskiej, Farnej, Powstańców Wielkopolskich oraz w rejonie Małego Rynku. Zaangażował się także w działalność społeczną, m.in. w Związku Weteranów Powstań Narodowych (ZWPN), gdzie w latach 1933–1939 był zastępcą w Zarządzie koła.

Podczas II wojny światowej jego rodzina znalazła się w trudnej sytuacji; przekazał znaczną część środków na Fundusz Obrony Narodowej (FON) w 1939 roku. Po wojnie kontynuował działalność w tajnych organizacjach kościelnych i nie pogodził się z narzuconym systemem politycznym.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Służba w marynarce wojennej Cesarstwa Niemieckiego i awans na bosmana (1916)
Udział w powstaniu wielkopolskim 1918–1919 jako podnaczelnika sztabu Straży Ludowej
Wybudowanie kamienic w Krotoszynie i nadzorowanie tzw. małej architektury krotoszyńskiej
Zastępca w Zarządzie koła ZWPN w latach 1933–1939

Ciekawostki

Jego syn Wenancjusz Domagalski brał udział w II wojnie światowej, m.in. w Bitwie nad Bzurą w 1939 roku.
W 1939 roku przekazał znaczną część swoich środków na Fundusz Obrony Narodowej (FON).
Po II wojnie światowej angażował się w tajne organizacje kościelne i nie zaakceptował reform politycznych powojennego państwa.

Udostępnij