Jan Ewaryst Zbąski
Biografia
Jan Ewaryst Zbąski urodził się w Krotoszynie 2 października 1825 roku w rodzinie Łukasza i jego żony z domu Skąpskiej. Miał starszego brata Józefa i młodszą siostrę Florentynę, zamężną za Jana Plucińskiego.
Ukończył studia i pracował jako referendarz w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu. Ukończył Szkołę Sztuk Pięknych w Warszawie. Pod koniec lat pięćdziesiątych XIX wieku przebywał w Wiedniu.
Na początku kwietnia 1860 roku Kurier Warszawski doniósł, że Zbąski przybył do Warszawy i prowadził pracownię rzeźbiarską na Lesznie pod numerem 663/4, gdzie urządził również laboratorium galwanoplastyczno-artystyczne. W pracowni realizował różne rzeźby i wyroby z miedzi, srebra lub złota galwanicznego, w tym figury, biusta, medaliony, wazony, kielichy i inne przedmioty; wytwarzał również kopie medali, numizmatów, stemple i pieczęcie oraz liczne formy dla różnych rzemieślników i fabrykantów.
Od 1861 roku wykonywał i wystawiał prace: model pucharu myśliwskiego inspirowany poematem Pana Tadeusza Mickiewicza; rzeźby Jeździec tatarski i Druciarz; modele pomników Jana Kochanowskiego i Fryderyka Chopina; Urszulka Kochanowskiego; Popiersie Mickiewicza; Cyryl i Metody; Popiersie bankiera Jakuba Flotowa i inne.
Około 1880 wykonał techniką galwanoplastyczną plakietę z płaskorzeźbą Bitwy pod Grunwaldem według Jana Matejki (127 x 280 mm), sygnowana z lewej na dole Zbąski.
W 1881 wykonał dla Edwarda Odyniec ozdobny kałamarz, ozdobiony łukiem tryumfalnym i czterema hebanowymi kolumnami, z dodatkami srebra pozłacanego i korali, na stopniach hebanowych, nad srebrnym popiersiem jubilata i zwieńczony galeryjką srebrną; na górnych fryzach łuku widniał złocony napis; Jedyną zachowaną jego pracą jest Popiersie doktora Jana Bącewicza, którego model wystawiony był w Zachęcie w 1869, a odlew z brązu znajduje się na pomniku nagrobnym rodziny Bącewiczów na Powązkach.
Pozostał w stanie bezżennym do końca życia i zmarł 9 września 1891 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.