Kirył Władysław Sosnowski
Biografia
Urodził się 29 sierpnia 1910 w Krotoszynie. Był synem Wacława Sosnowskiego i Stanisławy z domu Weber. Ukończył gimnazjum w Poznaniu (1929) i studiował prawo na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego, który ukończył magisterium praw. W latach 1930–1932 pełnił funkcję sekretarza Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska w Poznaniu, działał w Bratniej Pomocy i był współzałożycielem nieoficjalnego organu tajnej Organizacji Młodzieży Narodowej „Orlęta”. Był również członkiem tajnego Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Od 1933 do 1939 pełnił funkcję redaktora Przewodnika Katolickiego i Tęczy; zajmował się opracowaniem graficznym publikacji wydawanych w Wydawnictwie Księgarni Św. Wojciecha, m.in. opracował graficznie Ziemię gromadzącą prochy Józefa Kisielewskiego.
W okupowanej Polsce pod pseudonimem „Konrad” należał do współzałożycieli organizacji „Ojczyzna”, w której był kierownikiem Wydziału do Spraw Łączności z Zagranicą oraz zastępcą kierownika Wydziału do Spraw Politycznych. W 1940 był szefem sztabu Komendy Okręgowej ZWZ w Poznaniu, a od lata 1940 do stycznia 1941 szefem Biura Informacji i Propagandy Komendy Okręgu. W styczniu 1941 przeniósł się do Warszawy, gdzie został kierownikiem Sekcji Zachodniej Departamentu Informacji Biura Zachodniego przy Delegaturze Rządu. Był jednym z organizatorów Studium Zachodniego i współautorem pracy o położeniu ludności na ziemiach wcielonych do Rzeszy pt.Z pierwszej linii frontu (Warszawa 1943, Glasgow 1943). W lipcu 1943 roku utworzył Agencję Informacyjną „Kraj”. Aresztowany 13 kwietnia 1944, więziony na Szucha i na Pawiaku, a następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego Stutthof.
Powojenne losy spędził w Poznaniu: współorganizował Instytut Zachodni, a od kwietnia 1946 był redaktorem Przeglądu Zachodniego; w latach 1948–1949 kierował działem wydawniczym Wydawnictwa Pallottinum. W marcu 1949 został aresztowany i skazany na 8 lat więzienia. W 1953 zwolniony, a w 1957 zrehabilitowany. W latach 1953–1961 pracował w Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk, Instytucie Zachodnim i Księgarni św. Wojciecha. Od 1959 do 1964 redagował krajową część pisma Cahiers Pologne Allemagne wydawanego w Paryżu. W latach 1964–1965 wykładał socjologię w Arcybiskupim Seminarium we Wrocławiu, a od 1957 do 1966 w Duchownym Seminarium Zagranicznym w Poznaniu. W 1961 na Uniwersytecie Adama Mickiewicza uzyskał stopień doktora praw za pracę Dziecko w systemie hitlerowskim. Zmarł 19 września 1966 i pochowany na cmentarzu Górczyńskim. W 1961 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.