Ludwik Urbanowicz
Biografia
Urodził się w 1865 roku w Krotoszynie w rodzinie kupieckiej. Po ukończeniu gimnazjum w 1886 podjął studia medyczne we Wrocławiu. Był stypendystą Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W czasie studiów zaangażowany w Towarzystwo Literacko-Słowiańskie we Wrocławiu oraz Towarzystwo Medyczne Akademików Polaków. Ukończył studia w 1891, a dwa lata później obronił pracę doktorską w Lipsku.
W 1894 przeprowadził się na Górny Śląsk i prowadził praktykę lekarską. Był pierwszym polskim lekarzem w Roździeniu-Szopienicach (obecnie Szopienice, dzielnica Katowic) spośród pięciu tam praktykujących.
W 1897 zamieszkał w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów), gdzie był jedynym (spośród 13) polskim lekarzem. Współzałożył i kierował Bankiem Ludowym w Królewskiej Hucie oraz wspierał Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i Towarzystwo Czytelni Ludowych. Publikował porady medyczne dla matek w „Katoliku”.
W 1904 jako jeden z dwudziestu polskich lekarzy był sygnatariuszem listu otwartego do Niemieckiego Towarzystwa Lekarskiego Okręgu Przemysłowego protestującego przeciwko dyskryminacji polskich lekarzy. W 1908 współzałożył Towarzystwo Lekarzy Polaków na Śląsku. Był działaczem Narodowej Demokracji i angażował się w reprezentację polskich interesów w parlamencie, radach miejskich i organizacjach społeczno-zawodowych. Od 1918 do 1920 był członkiem Powiatowej Rady Ludowej w Królewskiej Hucie, a w 1919 wybrany do Rady Miejskiej Królewskiej Huty. Od lutego 1920 brał udział w pracach Polskiego Komitetu Plebiscytowego w Królewskiej Hucie. Zmarł 4 listopada 1920 w Królewskiej Hucie. Po przyłączeniu miasta do Polski, jedną z ulic nazwano jego imieniem.