Walenty Kosmalski
Biografia
Walenty Kosmalski urodził się 13 lutego 1919 roku w Krotoszynie. Dzięki wyjątkowemu talentowi muzycznemu został przyjęty do orkiestry 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej i równocześnie uczył się grać na instrumentach dętych oraz fortepianie pod kierunkiem wybitnych nauczycieli.
Po odbytej egzaminie w Wojskowej Szkole Muzycznej w Katowicach kontynuował naukę w klasie tuby jako instrumentu głównego, w klasie kontrabasu jako instrumentu dodatkowego i w klasie fortepianu jako instrumentu dodatkowego. Po jej ukończeniu trafił do Orkiestry Batalionu Stołecznego w Warszawie, gdzie kapelmistrzem był kpt. kplm. Zygmunt V Grabowski.
W czasie kampanii wrześniowej brał udział w obronie Stolicy. 28 września 1939 roku dostał się do niemieckiej niewoli, z której najprawdopodobniej uciekł 7 października. Po powrocie do domu w tzw. łapance został aresztowany i wywieziony do pracy przymusowej w głąb Rzeszy. Od 2 października 1941 roku do 2 września 1942 przebywał w niemieckim więzieniu, a następnie trafił do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, gdzie przebywał do 1 maja 1945 roku.
Pod koniec II wojny światowej powrócił do Krotoszyna, gdzie powołał do życia kilka zespołów muzycznych i pełnił funkcję kapelmistrza. W latach 1948–1952 kierował orkiestrą dętą przy Cukrowni w Zdunach, a w latach 1952–1957 orkiestrą przy TOR w Krotoszynie. W roku 1957 objął funkcję kapelmistrza orkiestry przy zakładach mechanicznych Bumar w Łabędach, gdzie rozwinął działalność artystyczną i pedagogiczną.
W 1979 przeszedł na emeryturę, pracując wcześniej w Bumarze Łabędy. Po wybudowaniu domu zamieszkał w Paczynie na Śląsku, a w drugiej połowie lat 80. wrócił do Krotoszyna i zamieszkał na osiedlu Korczaka. Niemal do końca życia aranżował utwory muzyczne.
Zmarł po ciężkiej chorobie w Krotoszynie 3 grudnia 1987 roku. Spoczywa w nowej części cmentarza w Krotoszynie, wraz z żoną Marią z domu Rosik, z którą ożenił się w 1947 roku; mieli trzech synów, trzech wnuków i trzy wnuczki.